***

Случались и удачные караулы, когда я делал беспрецедентные вылазки в министерский кафетерий, и мы всем периодом запасались для себя суточным пайком. Тогда можно было немного расслабиться, и, по крайней мере, не думать о еде, как жадный, хищный зверь.

На посту я мог почитывать и продолжить писать стихи. Мысли были хаотичными и с толикой пессимизма. Я представлял свою комнату, себя, и предавался воспоминаниям, которые с неподдельным трепетом штурмовали мой разум...

In a room

Зачыняю дзверы,

На якой плакат азлобленага

Сіда

Вечна маладога і пад коксам

З бляшанкай “фанты”.

Уключу кампутар,

А на ім

Stone Roses -

Першы альбом

Псіхадэлічна-экстравагантны.

Лягу на канапу.

Сцены насычаюць

Перагорнутыя гукі.

Паглыбляюся ў транс.

Гляджу на сусветную мапу.

Каляровыя плямы

І мары нямоглага ідыёта

Разбаўляе водар піва,

Храбусценне арэхаў,

Чыпсаў, падушачак

З начыннем,

І адчуваю душой шчымліва,

Як цела пераходзіць

На чарговы ў жыцці

Этап.

Не, мы не загінем!

Пакуль за жалюзямі

Пязяхае сонца

Кіпяча-распаленым зарывам.

Буду размаўляць з

Картасарам

Аб трусах і блуканні

Па начным Парыжы,

Нюхаць між старонкамі

Кнігі Караткевіча,

Здзіўляцца фантазіям

Габрыэль Віткоп

У вячэрнім марыве.

А потым, спахапіўшыся,

Танчыць

Пад ранні сінты-поп

Неўтаймоўна-маладых

Depeche Mode,

Напяўшы акуляры.

Узяць гітару,

Усміхнуцца Курту

І Alkaline Trio.

Вар’яцець,

Імітуючы панкоўскія рыфы,

Уяўляць сцэну

І безліч

Людскіх галоў,

Што рухаюцца імкліва,

Але гэта толькі

Гульня ўяўлення

І слоў.

Спыніцца на паўжыцця

І легчы на падлогу,

Унурыўшыся ў столь,

Цытуючы радкі

З Рэмбо,

Качацца па дыване

Ў канвульсіўным экстазе,

Альбо

Знаходзіць сэнс,

Асацыяцыі,

Ці, мабыць, гэта

D'ej`a vu

Ў пачутай фразе.

І ноччу,

Калі на горад надыходзіць

Ліпкае паветра

Глядзець Фасбіндэра,

Ці Бутгерайта,

Натхняцца вобразамі

Пазаліні,

У няведанні адкуль,

Куды

Пайшоў ты чалавек.

Твой вобраз

Не сентыментальны,

Мажліва, вылеплены

З гліны.

І дыхаць, дыхаць ёй,

Яе прысутнасцю

Калісьці ў гэтых сценах…

Палілі,

Цалаваліся,

На падваконніку сляды віна -

Чырвоныя кругі.

Нам так патрэбен

Быў той крок

У бязвер’і нашай

Дасканаласці

Тваёй цнатлівасці,

Маёй тугі.

А потым

Легчы спаць

У трывожным прадчуванні,

Што некалі памёр тут

Табе любімы чалавек,

На гэтым самым месцы.

Вярцецца,

Кідацца,

Спаталяць смагу.

Прачнуцца ў каторы раз,

З палёгкай сесці.

Тут, толькі тут,

У маім пакоі

Адчуць душы,

Якая вагалася раўнавагу,

Калі “Паліцыю Маямі”

З братам

Мы глядзелі ў неспакоі,

Калі мы выпрабоўвалі

Да культавага цягу.

Тут, толькі ў маім пакоі

Я зачыняюся ад непазбежнасці

І свету,

Шукаючы ў днях

Стракатыя настроі,

Уключаючы дакучлівую

Ў мазгах касету.

В маленьком блокноте, помимо зачёркивания точек, я стал строить планы, когда уйду на дембель.

Так, к слову, я пометил, что буду отдыхать около трёх месяцев, потом найду не пыльную работёнку с хорошим окладом. Решу проблему с группой или создам новую. Сделаю ремонт в квартире. Куплю хороший инструмент. Одежду. Писал, какие фильмы посмотрю и какие группы переслушаю, восстанавливая в памяти их забытые уже названия. Это было весьма продуктивным занятием для мозга, который уже успел атрофироваться, получая и фильтруя день за днём одни и те же команды.

Столько открывающихся возможностей, перспектив и целей очерчивали просвет на горизонте однообразного, убого существования, что я даже стал побаиваться, что мои мысли трансформируются в видимую субстанцию и все это заметят.